Τσάμπι Αλόνσο: Το πιο ακριβό «διαζύγιο» στην ιστορία της Ρεάλ με νούμερα που προκαλούν... ίλιγγο

Η Ρεάλ Μαδρίτης επιβεβαίωσε για ακόμη μια φορά πως αποτελεί έναν ποδοσφαιρικό πλανήτη με τους δικούς της, συχνά ακατανόητους, κανόνες. Η απομάκρυνση του Τσάμπι Αλόνσο από την τεχνική ηγεσία, λίγους μόλις μήνες μετά τη γεμάτη προσδοκίες έλευση του ως ο «εκλεκτός» της νέας εποχής, αναδεικνύει την τρομακτική πίεση και τις ιδιαιτερότητες του συλλόγου, όπου η στατιστική επάρκεια σπάνια αρκεί για να εγγυηθεί την επιβίωση.

Νούμερα που δεν δικαιολογούν την απόφαση

Παρά την αίσθηση της «αποτυχίας» που καλλιεργήθηκε μετά την ήττα στον τελικό του Σούπερ Καπ από την Μπαρτσελόνα, οι αριθμοί του Βάσκου τεχνικού μαρτυρούν μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Σε 225 ημέρες και 34 επίσημους αγώνες, ο Αλόνσο κατέγραψε το εντυπωσιακό ποσοστό νικών 70,6%, επίδοση που τον τοποθετεί πάνω από θρύλους όπως ο Ζινεντίν Ζιντάν και ο Κάρλο Αντσελότι (στη δεύτερη θητεία του). Στην πραγματικότητα, στην ιστορία των «μερένγκες», μόνο οι Πελεγκρίνι, Μουρίνιο και Άντιτς κατάφεραν να παρουσιάσουν καλύτερα ποσοστά, αποδεικνύοντας πως το έργο του Αλόνσο στον τομέα των αποτελεσμάτων ήταν παραπάνω από αξιοπρεπές.

Το οξύμωρο της υπόθεσης γίνεται ακόμα πιο αντιληπτό ανσυγκρίνει κάποιος την πορεία του με εκείνη του Χάνσι Φλικ στην Μπαρτσελόνα. Οι δύο προπονητές παρουσίασαν ακριβώς το ίδιο ρεκόρ (24-4-6) στους πρώτους 34 αγώνες τους, με τη διαφορά ότι ο Γερμανός αποθεώνεται στη Βαρκελώνη, ενώ ο Ισπανός είδε την πόρτα της εξόδου στη Μαδρίτη.

Κόστισε 1 εκατομμύριο ευρώ ανά νίκη!

Η απόφαση του Φλορεντίνο Πέρεθ να «τραβήξει την πρίζα» μεσούσης της σεζόν συνοδεύεται από ένα δυσθεώρητο οικονομικό κόστος. Αν συνυπολογιστεί η ρήτρα των 15 εκατομμυρίων ευρώ που καταβλήθηκε στη Λεβερκούζεν για την αποδέσμευσή του και τις απολαβές του μέχρι την ημέρα της απόλυσης, το συνολικό κόστος της θητείας του αγγίζει τα 24 εκατομμύρια ευρώ. Με απλά μαθηματικά, κάθε μία από τις 24 νίκες που πανηγύρισε ο Αλόνσο κόστισε στη «Βασίλισσα» περίπου 1 εκατομμύριο ευρώ.

Από όλα τα παραπάνω γίνεται κατανοητό πως η προσέγγιση του Αλόνσο και η προσήλωσή του στο τακτικό κομμάτι δεν στάθηκαν αρκετά για να ισορροπήσουν τις απαιτήσεις της διοίκησης και τη διαχείριση των μεγάλων αστέρων. Ο Αλόνσο αποχωρεί έχοντας κάνει τη δουλειά του στο χορτάρι, αλλά ηττημένος από το ιδιαίτερο status quo ενός κλαμπ που δεν συγχωρεί τίποτα λιγότερο από την απόλυτη κυριαρχία, ακόμα και όταν η στατιστική τον δικαιώνει πανηγυρικά.